Τα θεμελιώδη της αυτορρύθμισης
Απόσταση, αποταύτιση, αποδοχή, επίγνωση.
Τα θεμελιώδη της αυτορρύθμισης:
*
Παρατηρώ τις σκέψεις μου αλλά δεν πιστεύω απαραίτητα τις σκέψεις μου. Μπορεί να είναι ακριβείς, μπορεί και όχι.
*
Παρατηρώ, αναγνωρίζω και αποδέχομαι τα συναισθήματά μου αλλά δεν πιστεύω απαραίτητα τα συναισθήματά μου. Μπορεί να είναι ακριβή και επίκαιρα, μπορεί και όχι.
*
Περιέχω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου, αλλά δεν ταυτίζομαι μαζί τους. Διότι είναι μερικές μόνο εκδηλώσεις μου, διότι είναι από τη φύση τους παροδικά. Χρειάζονται εξέταση και σύνθεση με άλλα στοιχεία: άλλες σκέψεις, άλλα συναισθήματα, άλλες ανάγκες, που θα αναδυθούν, αν δώσω χώρο.
*
Αυτό το νέο επίπεδο επεξεργασίας — παρατήρηση με απόσταση και χωρίς ταύτιση — επιτρέπει καλύτερη εποπτεία και βαθύτερη κατανόηση του βιώματός μου. Επιτρέπει τη διάκριση της χρήσιμης και επίκαιρης πληροφορίας από τον “θόρυβο” που μπορεί να παράγει το μυαλό μου, όταν χάνεται είτε σε ένα παρελθόν που δεν αντιπροσωπεύει τη ζωή μου πια, είτε σε ένα μέλλον που δεν στηρίζεται σε επαρκή δεδομένα.
*
Η δεκτική, ουδέτερη παρατήρηση των σκέψεων και συναισθημάτων από απόσταση, με μια αίσθηση ότι “ναι, είναι δικά μου, συμβαίνουν μέσα μου, αλλά δεν είμαι μόνο αυτά”, επιτρέπει καλύτερες κρίσεις και καλύτερες επιλογές, από μια πιο νηφάλια, συνθετική θέση.
Αυτορρύθμιση είναι η επέμβαση ανώτερων γνωστικών λειτουργιών (που εδρεύουν στον προμετωπιαίο φλοιό) για τη ρύθμιση των σκέψεων και των συναισθημάτων που παράγει ο υπόλοιπος εγκέφαλος ή των σωματικών εκδηλώσεών τους (πχ άγχος).
Βασικό συστατικό στοιχείο της αυτορρύθμισης είναι η επανεξέταση του πρωτογενούς βιώματος (των σκέψεων και των συναισθημάτων όπως πρωτοαναδύονται) με στόχο την κριτική αξιολόγηση τους και τη σύνθεσή του με άλλα δεδομένα.
Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η απόσταση και η λεγόμενη αποταύτιση από ό,τι αρχικά βιώνουμε. Το να δούμε τις σκέψεις και τα συναισθήματα ως προσωπικά μεν, αλλά μερικά και παροδικά εσωτερικά φαινόμενα - όχι απαραίτητα αντιπροσωπευτικά για εμάς ή την πραγματικότητα.