Κοινή ατέλεια
Απαντώντας στην προσωποποίηση.
Δε σχετίζονται με μένα ντε και καλά (με κάποια δική μου ανεπάρκεια) όλα όσα συμβαίνουν.
Δε σχετίζεται με μένα ντε και καλά ο τρόπος που φέρονται οι άλλοι.
Δεν είναι όλα “δικά μου”.
Έχουν κι αυτοί τα δικά τους.
Δεν πορεύομαι μόνο εγώ ατελής μέσα σε έναν κόσμο τέλειων.
*
Οι άνθρωποι γενικά δεν τα έχουν όλα τακτοποιημένα.
Όλοι είναι ελλειμματικοί σε κάτι, όλοι πονάνε για κάτι, όλοι έχουν τα δικά τους φαντάσματα, τις δικές τους ανασφάλειες, τα δικά τους άγχη.
*
Η αναγνώριση της κοινής ατέλειας και τρωτότητας ανακουφίζει και απαλλάσσει από ένα στίγμα ανεπάρκειας που δεν αναλογεί σε κανέναν από εμάς ειδικά και αποκλειστικά.
*
Υ.Γ. Κι αφού νιώσουμε αυτό το “δεν είναι όλα δικά μου”, ότι δε φταίει αποκλειστικά η δική μας ατέλεια για κάτι, μπορούμε ίσως να κρατήσουμε πιο εύκολα και την ιδέα ότι “δεν είναι όλα και του άλλου”.
Καμιά φορά, αν βασανιζόμαστε από ενοχικότητα, χαμηλή αυτοεκτίμηση ή καταθλιπτικές εκδηλώσεις, αισθανόμαστε ότι οτιδήποτε συμβαίνει πηγάζει από εμάς, οφείλεται σε δική μας ανεπάρκεια.
Πιο τεχνικά, η γνωστική αυτή στρέβλωση λέγεται “προσωποποίηση” και συνιστά έναν προκατειλημμένο μηρυκασμό με έντονα αρνητικό πρόσημο για τον Εαυτό.
Όταν σκεφτόμαστε έτσι, αυξάνουμε άδικα το ψυχικό βάρος που μας αναλογεί, επιτείνουμε άθελά μας μια υπαρξιακή μοναξιά κι επιπλέον χάνουμε ίσως τα πραγματικά αίτια που κάτι δεν λειτουργεί όπως έχουμε ανάγκη να λειτουργεί.
Η επίγνωση της κοινής ευαλωτότητας (αυτό που έχει ονομαστεί “κοινή ανθρωπινότητα” - common/shared humanity) μαλακώνει τέτοιες στιγμές, διευκολύνοντας μάλιστα και τη σύνδεση με τον άλλον, τον επίσης ευάλωτα λειψό.