"Πρέπει να είμαι/να τα πάω καλά"
Πώς μας δυσκολεύει η ανελαστική αυτοεικόνα.
“Πρέπει να είμαι καλά”
Καμιά φορά αυτό που στέκεται εμπόδιο στο να είμαστε καλά είναι η άκαμπτη απαίτηση από τον εαυτό μας να είναι πάντα καλά.
*
“Πρέπει να τα πάω καλά”
Καμιά φορά αυτό που στέκεται εμπόδιο στο να πετύχουμε είναι η ανελαστική αξίωση από τον εαυτό μας οπωσδήποτε να πετύχει.
*
Πώς;
Αναπαράγουν αυταποδοχή υπό όρους.
Ποιους όρους;
Τους ”όρους αξίας”, τα κριτήρια για το πότε “αξίζουμε” να αγαπηθούμε και να υπάρχουμε, όπως τα μάθαμε ασυνείδητα από τους “σημαντικούς άλλους” της ζωής μας μεγαλώνοντας.
Επομένως αναπαράγουν μερική αυτοαπόρριψη.
*
Που σημαίνει ότι δε μας δεχόμαστε ολόκληρους, δε δεχόμαστε όλα τα βιώματά μας.
“Αξίζω μόνο όταν είμαι καλά.”
“Αξίζω μόνο όταν τα καταφέρνω.”
*
Αυτό με τη σειρά του προκαλεί:
Εσωτερική σύγκρουση: αίσθηση απειλής της αυτοεικόνας, αντιφάσεις στην αυτοαντίληψη (“ασυμφωνία”), άγχος. Πολεμούν διαφορετικά κομμάτια μας μεταξύ τους. Πολεμούν οι άμυνες με αρνημένα κομμάτια μας.
Πίεση, αίσθηση απειλής από την αποτυχία - κι άλλο άγχος.
Αντιδραστικότητα, λόγω απειλής στην αυτονομία (”δεν μπορώ να υπάρχω, να αποφασίζω και να δρω ελεύθερα”).
Ασυνείδητη ενεργοποίηση μηχανισμών αυτοπροστασίας που υπονομεύουν τον στόχο μας (αναβλητικότητα, αυτοσαμποτάζ, παραίτηση).
*
Αντί γι’ αυτά ας δοκιμάσουμε στάσεις προς τον εαυτό όπως:
“Μου επιτρέπω να είμαι όπως μπορώ αυτήν τη στιγμή.
Έχω λόγους να είμαι όπως είμαι.
Πώς μπορώ να με στηρίξω;
Πώς μπορώ να μου το κάνω πιο εύκολο;”
ή
“Έχω καλούς λόγους να το πετύχω.”
“Αξίζει για μένα να το κάνω.”
“Έχει νόημα για μένα να το κάνω.”
“Ένα κομμάτι μου φοβάται και αγχώνεται - είναι ΟΚ.”
“Έλα να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ.”
“Έλα να δώσω ό,τι έχω αυτήν τη στιγμή.”
Ένα παράδειγμα του πώς η ανελαστική "αυτοεικόνα" (ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας) και οι υπερβολικές, ανεπιεικείς, μη ρεαλιστικές και τελικά μη ανθρώπινες απαιτήσεις για εμάς και τη ζωή υπονομεύουν την ψυχική ισορροπία και την αποτελεσματικότητά μας.