Συσχέτιση και τίμημα
Η συσχέτιση ως εκούσια παραχώρηση μέρους της ελευθερίας και αυτονομίας μας.
⠀
Πάντα κάτι χάνουμε σε μια συσχέτιση.
⠀
Αν δεν παραχωρούμε εκούσια μέρος της ελευθερίας και αυτονομίας μας, αν δεν μετακινούμαστε προς τη μέση, αν δεν ξεβολευόμαστε, αν δεν απαρνιόμαστε εναλλακτικές, δεν είναι συσχέτιση.
⠀
Αν δε μας αλλάζει, έστω λίγο, ο Άλλος, αν δεν αλλάζει τον κόσμο μας - λίγο τα όριά του, λίγο τις ισορροπίες του, λίγο τις προτεραιότητές του - δεν είναι συσχέτιση.
⠀
Το θέμα είναι να αξίζει.
⠀
Να υπάρχει τέτοια ανταπόδοση, τέτοια αμοιβαιότητα στην παραχώρηση “χώρου”, στο δόσιμο από τις διαφορετικές αφετηρίες, στη συνδιαμόρφωση του νέου κοινού κόσμου, που να το αξίζει.
⠀
Διότι σε μια καλή συσχέτιση την απώλειά μας τη φέρνει στα ίσα της η προσφορά του Άλλου - η δική του απώλεια από την οπτική γωνία του.
⠀
Κι όχι μόνο τη φέρνει στα ίσα της: δύο άνθρωποι, που παραχωρούν και προσφέρουν με τη βούλησή τους ο ένας στον άλλον, καταφέρνουν “χάνοντας” να δημιουργούν ένα νέο κοινό σύστημα που πολλαπλασιάζει τις δυνατότητές τους για ικανοποίηση και εξέλιξη.
⠀
Δύο κρίσιμες υποσημειώσεις:
Η προσφορά και η συνειδητή περιστολή μέρους της ελευθερίας μας δεν πρέπει να φτάνει μέχρι την απώλεια του Εαυτού. Αντιθέτως: δύο ολόκληροι (ατελείς, αλλά ολόκληροι) άνθρωποι αλλάζουν και συνδιαμορφώνουν ένα κοινό “Εμείς” χωρίς να χάνουν τον (διαφορετικό) πυρήνα τους, αυτόν ακριβώς που εμπλουτίζει τον κόσμο του Άλλου.
Η αμοιβαιότητα, όπως και η αίσθηση ότι “αξίζει”, δεν είναι κυνική, λογιστική καταγραφή κόστους και οφέλους. Είναι μια ρέουσα αίσθηση κοινής συμμετοχής, αμοιβαίας έγνοιας, εναλλασσόμενης φροντίδας που εμπνέει ένα βαθύ και ειλικρινές “θέλω να το κάνω”.
⠀