Σύνδεση ή παράσταση;

Αυθεντικότητα στις προσωπικές σχέσεις.

“Συνδέομαι” ή “δίνω κοινωνική παράσταση”;

⠀

Στο πρώτο με ενδιαφέρει ουσιαστικά να δώσω και να πάρω, να γνωρίσω έναν Άλλον, να αλλάξω, να πλουτίσω και να εξελιχθώ.

*

Στο δεύτερο με ενδιαφέρει κυρίως να κερδίσω “πόντους” ότι αρέσω κοινωνικά, καθησυχάζοντας τον φόβο μου ότι δεν ανήκω, ότι δεν αξίζω ή δεν αναγνωρίζομαι.

*

Το πρώτο είναι ανταλλαγή, μοίρασμα, συμπόρευση, ειλικρινής και ουσιαστική συνάντηση για δύο ή περισσότερους διαφορετικούς ανθρώπους.

*

Το δεύτερο είναι ένα παιχνίδι ανάμεσα σε μένα, την εσωτερικευμένη επικριτική φωνή στο μυαλό μου και τους υπαρξιακούς φόβους μου - οι άλλοι βιώνονται ως εργαλεία ανακούφισης ή ως κοινό σε μια αρένα δοκιμασίας.

*

Το πρώτο έχει τρωτότητα με εμπιστοσύνη, φυσικότητα, αυθόρμητο συντονισμό. Ξεκουράζει και χορταίνει.

*

Το δεύτερο έχει σκηνοθεσία και συνεχή προσπάθεια. Αφήνει μια αίσθηση κούρασης και εν τέλει μοναξιάς-μέσα-σε-κόσμο.

*

Η ζωή δεν αφήνει πάντα άνετο χώρο να επιτευχθεί η ουσιαστική σύνδεση. Δεν είναι πάντα απλά ή γενναιόδωρα τα πράγματα.

*

Έχει μεγάλη σημασία όμως:

• να αποσαφηνίζουμε τα πραγματικά χαρακτηριστικά τής σύνδεσης,

• να τη διακρίνουμε από τις πιο ρηχές συσχετίσεις και

• να επιμένουμε στη διεκδίκησή της - παρά τις ματαιώσεις.

*

Έχει μεγάλη σημασία να ξαναθυμηθούμε τον αυθεντικό εαυτό που την έχει ανάγκη, πίσω από την κοινωνική “περσόνα”.

Συνδεόμενοι έτσι με αυτόν - εμείς πρώτοι.

*

Και κάνοντας πλέον πιο συνειδητές επιλογές, που θα τον λαμβάνουν υπόψη - και θα του επιτρέπουν να υπάρχει σχεσιακά - όπως είναι.

⠀